Tags

, , , , , , ,

Het lijkt wel of het zwembad in Casa de Campo, bij het metrostation Lago, steeds meer een gay-stempel krijgt.
Dat is misschien niet helemaal goed gezegd, het blijft er in ieder geval heel gemixt, gezinnen, al of niet gemengde vriendengroepen, pubers, ouderen, sporters, echt alles en iedereen.  Hoe kan het ook anders in een openbaar zwembad, en gelukkig maar.
Klopt het dan als ik zeg dat de homo’s zich steeds openlijker uiten? Niet alleen op een populair veldje, waar vaak amper een plekje te vinden is, zo druk is het er nu alle dagen. Ook in het grote bassin, verliefd gedrag, elkaar zoenen, elkaar omhelzen, strelen. Nooit aandachttrekkend, het gebeurt gewoon allemaal.
Op dat veldje gedragen mannen zich ook heel vrij met elkaar, niks terughoudendheid of voorzichtigheid, naar elkaar toe liggen, benen om elkaar heen, in elkaars armen, tegen elkaar aan, steeds vaker op elkaar gaan liggen, zoals anderen dat soms ook doen.
Nooit provocerend naar mijn gevoel, werkelijk vrij en onbevangen en gelukkig met elkaar.
Ik vind het er een feest, haast paradijselijk, dat bad omringd door bomen, daar waar iedereen zijn gang kan gaan, iedereen het naar zijn zin heeft, alleen of met anderen, lezend, muziek luisterend, zwemmend, in de zon liggend. Elke seconde geniet ik er.
Weinig of geen wanklanken, niemand zorgt voor problemen, terwijl er mensen van verschillende achtergronden rondlopen, ook moslimjongens.
Voor het eerst heb ik wel een mini-incidentje meegemaakt op het metrostationnetje, bij terugkeer naar het centrum.
Aan de overkant, voor de metro de andere kant op, zaten twee bebaarde jongens innig met hun armen om elkaar heen op een bankje te wachten.
Wat puberjongens en twee meisjes aan mijn kant van de rails deden wat lacherig, maakten wat toespelingen op die twee jongens. Twee grote, gespierde potige mannen liepen langs het clubje en zeiden: ‘En, hebben jullie ergens problemen mee?’
‘Nee, nee,’ zeiden twee jongens, beetje gegeneerd, ze bonden direct in.
‘Goed, goed,’ zeiden de twee mannen en liepen rustig door.
Opgelost, geen ontkomen aan daar, vredelievende, tolerante, open en opwekkende  sfeer gehandhaafd.
Ik denk nu vaak: geen wonder dat Madrid mijn Madrid is geworden. Het is allemaal vanzelf gegaan, ik ben nergens naar op zoek geweest. Vanzelf kwam ik op een dag in Chueca terecht, waar ik nu een appartementje kan gebruiken, in het zwembad van Casa de Campo, in Lavapies, in Cibeles 1, waar ook veel aandacht is voor stadscultuur, de ontwikkeling van Madrid, de homocultuur, noem maar op.

In Cibeles 1, begin augustus 2018

Doorkijkje in Cibeles 1

In Amsterdam kom ik weinig in zwembaden, maar zou er daar een zijn waar homo’s zo aanwezig zijn, op dit moment?
Hier gaat het niet alleen om de wijk Chueca, om het zwembad in Casa de Campo, om Cibeles 1, om Lavapies, die zichtbaarheid is breder.  Op Gran Via bijvoorbeeld lopen mannen ook hand in hand, maar ik geef toe, Chueca is vaak niet ver, daar verblijf ik nu eenmaal. Toch, het verschil met Amsterdam dat ik de laatste jaren signaleer, blijft.
Hopelijk houdt dat niet meer op, het genieten van de verworvenheden hoeft nooit meer af te brokkelen, en trekt Amsterdam geleidelijk weer bij.
*
Intussen gaat het leven in Nederland ook door en daar blijf ik niet van verstoken.
Tenminste niet als het de moeite waard is.
Zo kreeg ik een artikel uit BN-De Stem (regionale krant voor West-Brabant) doorgespeeld, met als titel ‘Jeugdboeken met een roze randje’.
Ook in andere regionale kranten zoals de Gelderlander is het te vinden, en volgens mij ook in het Algemeen Dagblad, zo’n brede samenwerking tegenwoordig. Dat levert een enorm bereik op, die regionale kranten hebben vaak ook aanzienlijke oplages, nog steeds.
Het gaat over boeken waarin homoseksuele karakters een rol spelen maar niet de hoofdrol hebben.  Een aardige invalshoek die alles te maken heeft met jonge mensen speels, zonder grote nadrukken, in het leven zelf met een diversiteit aan personen, wensen, verlangens vanzelfsprekend te laten kennismaken.
Voor mij draait het daarom in ieder geval.
Dit artikel richt zich vooral op kinderen van de basisschool, vanaf heel jong, en op jongeren in de eerste jaren van de middelbare school.
‘Heel veel geschikte boeken zijn er niet, dat valt nog best tegen,’ staat ergens, ik geloof als het gaat om 12+ verhalen. ‘Maar ze zijn er wel,’ is de volgende zin.
Dan volgt aandacht voor Echt waar waarin de ouders van hoofdpersoon Vincent homoseksueel zijn.
Het is grappig dat ik de laatste tijd Echt waar regelmatig tegenkom, zoals een half jaar geleden die recensie die ik niet kende en die ik treffend vond. Waarin allerlei elementen van het verhaal precies de waarde kregen die ze voor mij hadden. (Nu te zien onder nieuws op deze website.)
Ook zo’n moment dat ik me zeer begrepen voelde, net als laatst met Jordi op de site van Gay en school.

 

 

Advertenties