Tags

, , , , , , , , , , ,

Vier jaar geleden werd Pedro Sanchez leider van de PSOE, de sociaal-democratische partij van Spanje. Op dat moment was ik ook in Madrid en ik volgde dat op de voet, las de interviews met hem en meende dat hij de sociaal democratie een nieuw elan zou kunnen bezorgen. Hoopvol, voor een modern en vooruitstrevend Spanje.
Met het oog op komende verkiezingen van anderhalf jaar later vreesde ik wel dat hij te weinig tijd zou hebben om alle zaken goed te organiseren en zich te presenteren als toekomstig premier. En ik dacht ook: hij is te laat, de sociaal democratie doet het overal slecht, dat hangt in de lucht, het is besmettelijk. Dat laatste was veel ernstiger dan het eerste, minder tijdelijk. Hij kon heel makkelijk de goede man op het verkeerde tijdstip worden.
Die verkiezingen verloor hij inderdaad, de patstelling die erop volgde leverde een herkansing op die weinig beter afliep, al bleef hij wel de tweede partij met zijn PSOE.
Na heftige discussies in zijn partij verdween hij tijdelijk van het toneel, om vorig jaar toch weer terug te keren, ik heb dat een jaar geleden allemaal beschreven.
En nu ben ik dan toch tot mijn verrassing in het land aangekomen waar Pedro Sanchez premier is.
Twee maanden geleden diende hij een motie van wantrouwen jegens premier Rajoy van de conservatieve Partido Popular in vanwege corruptie en die motie werd aangenomen. In het politieke systeem van Spanje werkt het dan zo dat de indiener van de motie op grond van de steun die hij ook van andere partijen heeft gekregen automatisch premier wordt.
In de eerste week van zijn regering maakte hij mijn verwachtingen dubbel en dwars waar. In zijn kabinet benoemde hij elf vrouwen en zeven mannen, een unicum.
Op dit moment valt me hier wel op dat twee van die zeven mannen naast hem als grote en aandachttrekkende persoonlijkheden worden opgevoerd.
Zul je net zien.
Ook in die eerste week verleende hij een schip met 239 vluchtelingen dat door Italie was afgewezen toegang tot de haven van Valencia, een initiatief dat in die politieke bruidsdagen breed werd gesteund, zelfs door rechts.
Sterke start, vooral ook als teken van een menswaardige politiek. Nu moet hij daar gevolg aan geven en dat zal per definitie moeilijk worden. Dit is hem nu gegund maar voor de vluchtelingenproblematiek zijn makkelijke oplossingen ondenkbaar. Het zal veel overleg vragen, hij zal op zoek moeten gaan naar geschikte bondgenoten die ook nog niet buiten adem zijn (Merkel?) en creatieve oplossingen moeten zoeken, wie weet een mengeling van preventie en opvang hier in Europa.
Net deze week zijn er vragen gekomen over het gebruik van een regeringsvliegtuig door Sanchez. Hij is ermee naar een internationaal festival gegaan, waar een van zijn favoriete groepen optrad. Ik dacht: het zal toch niet. Hoe kan dit? Hij zal toch niet zo stom zijn om zijn krediet op zo’n manier te verspelen?
Het Moncloapaleis (de residentie van de premier) geeft nu aan dat de verklaring ligt in veiligheidsvoorschriften.
Ik heb het idee dat het een storm in een glas water is en dat alle nadruk alweer ligt op allerlei vraagstukken die er werkelijk toe doen. Elke dag komen er voorstellen naar buiten, over de gezondheidszorg voor ouderen, over pensioenen, over de publieke omroep.
*
Maakte ik vier jaar geleden het aantreden mee van Sanchez in zijn partij, nu is dat het geval met Casado, bij verrassing gekozen als de nieuwe leider van de Partido Popular.  Hij is 38 jaar, de vier belangrijkste partijen hier hebben nu allemaal een jonge (mannelijke)  leider, drie van hen zelfs veertig jaar of jonger (Sanchez is nu de oudste, hij is 46). Dit land heeft wel iets met jonge leiders, in ieder geval sinds de afschaffing van de dictatuur: Gonzalez begon op zijn veertigste aan het premierschap, en ook Zapatero, Suarez en Aznar waren net veertig of in de veertig. Het past wel bij wat ik proef: energie, vooruit willen, van de PSOE-kant zeker ook vernieuwing en modernisering.
Casado daarentegen is nu juist een vertegenwoordiger van rechts, de keuze voor hem wordt zelfs een keuze voor extreem rechts genoemd. Een echt populistische (nieuwe) partij zoals in andere landen van het huidige Europa heeft Spanje nog niet, wie weet zien we die nu binnen de oude PP ontstaan. Heel vreemd is dat niet, gezien de wortels van de partij.
De nieuwe leider ging direct naar een Spaanse enclave in Marokko, met het oog op de vluchtelingenstroom van Afrika naar Europa.
*
Zoals gezegd, ondanks alle vrouwen in de regering zijn vooral een paar mannen populair, allereerst Pedro Duque, voormalige astronaut (uniek in Spanje) die minister is van innovatie en wetenschap.
Intussen zie ik wel vrouwelijke ministers en vrouwen hoog in overheidsinstellingen met verve nieuwe plannen verdedigen. Een oudere dame maakte op mij de meeste indruk, zij besprak de toekomst van de publieke omroep. Een herkenbaar onderwerp voor ons Nederlanders, met ons aparte stelsel met de vele omroepen, rijk geschakeerd in ieder geval. Waardig, soeverein, rustig bepleitte zij een onafhankelijke en veelzijdige omroep (plural y independiente), dat zijn toch termen die wij ook al snel gebruiken als onze publieke omroep aan de orde komt.
Als het erop aan komt spelen toch overal dezelfde kernvragen, in Spanje, in Nederland, in elke zichzelf serieus nemende democratie.
Altijd grappig en ook veelbetekenend om fenomenen die wij ook maar al te goed kennen in een ander land te volgen. Om bij de televisie te blijven: deze keer bekeek ik hier deels twee van de laatste etappes van de Tour de France. Zoals in een ander jaar de Olympische spelen. Net als bij ons twee commentatoren tijdens de rit, daar valt niet aan te ontkomen. Er moet veel tijd volgepraat worden.
Volgens mij zijn ze hier nog doller op studiogesprekken dan bij ons, tussendoor komen die met een zekere regelmaat in beeld, ook tijdens een rechtstreeks sportverslag. Om over actuele en politieke onderwerpen maar te zwijgen, elke dag weer.
Heerlijk, die urenlange studiogesprekken met journalisten, met stellingen van de dag en inbelmogelijkheden, veel splitscreen, ik schreef daar eerder al over. Zelf volg ik hoogstens delen ervan, anders wordt het te tijdrovend. Voor mijn taalverwerving blijft het ongetwijfeld de moeite waard. Alles wordt hier uitentreuren uitgespit, wat dat betreft werkt de democratie op volle toeren, als bij ons en in vergelijkbare landen.
Soms vrees ik wel dat er iets te veel gepraat wordt, er moet erg veel zendtijd gevuld worden. Dan bestaat toch de kans dat er nog wel eens van een mug een olifant wordt gemaakt. Misschien liggen politici hier nog wel meer onder het vergrootglas dan bij ons. Sanchez is nu elke dag onderwerp in die ellenlange praatshows. Als er geen directe aanleiding is wordt er wel iets verzonnen. Zoals een stelling een dezer dagen: de komst van Sanchez is goed voor de Spaanse economie. En dan kunnen we weer uren vooruit.
In ieder geval weet ik nu dat Tom Dumoulin hier ook populair is en dat ook Kroiswajk (Kruiswijk) niet aan de aandacht is ontsnapt. En terecht, ze zijn uiteindelijk tweede en vijfde geworden in de tour.

Advertenties