Tags

, , , , ,

Het was weer eens tijd om op internet na te gaan of er wat over mijn werk te vinden is wat ik moet weten of wat ik niet mag missen.
Volgens mij begint het een halfjaarlijkse controle te worden, altijd als het wat rustiger wordt, een vakantie nadert of net begonnen is.
Het levert altijd wat op, iets waar ik misschien op kan voortborduren, wat ik kan gebruiken of dat me de weg wijst naar instellingen of media die voor mij van belang zijn.
De mooiste, nieuwe vondst komt van gay en school, over Jordi. Niet eerder gezien. In dit geval kan ik ook niet zien wanneer het gepubliceerd is.
Kort, sterk, aantrekkelijk, met drie aandachttrekkende kopjes.
2013 | Roman over het leven van een gewone brugklasser, die nog even niet opvalt en die vindt dat zijn beste vriend zo mooi danst als hij voetbalt.

Onopvallend in de brugklas

Jordi is een talentvolle brugklasser die niet al te veel wil opvallen. Groepsvorming, vriendschap, pesterijen, competitie en ouders zijn onderwerpen waar brugklassers mee moeten dealen, wat Jordi redelijk goed lukt. Een bomdreiging maakt het tweede deel van het boek tot een spannende detective, waarin alle verhoudingen op scherp komen te staan.

Een identiteit ontvouwt zich

Als het verhaal in dit boek verder zou gaan in de tweede klas, zou het waarschijnlijk niet meer gaan over een onopvallende Jordi. Dan zou inmiddels ontdekt zijn hoe bijzonder talentvol Jordi gitaar speelt en liedteksten schrijft. Ook zou wellicht duidelijk zijn dat hij (ook) op jongens valt.

Verfrissend probleemloze coming out

In dit boek krijgt Jordi’s genegenheid voor zijn beste vriend nog niet de naam homoseksualiteit. Het thema begint als een dun draadje, dat in de loop van het boek een belangrijker verhaallijn wordt. Het is verfrissend dat deze ontdekking niet of nauwelijks geproblematiseerd wordt. Verder dan een kus gaat dit boek niet. En trouwens: meisjes kunnen ook heel leuk lachen.

Op initiatieven als Gay en school ben ik al langer gespitst, al ben ik er in de drukte van alle activiteiten nog niet aan toegekomen om erachteraan te gaan.
Maar het uitkomen van Timothy’s komst over een aantal maanden en plannen rond eerdere boeken kunnen elkaar versterkende aanleidingen kunnen zijn.
Deze aandacht van dit platform voor Jordi lijkt me een mooie opmaat.
Heel grappig, dat de schrijver van deze tekst over Jordi een eventueel vervolg noemt, zonder dat hij weet dat dit er daadwerkelijk aan zit te komen.
Het moet zo wezen.
Bij Gay en school zou ik om te beginnen boeken als Dwaalsporen, zeker ook Tweesprong en De vijfde jongen onder de aandacht brengen. Dat zijn boeken waarin homoseksualiteit een vanzelfsprekende rol speelt, onder, naast, tussen of in onderwerpen die in feite drijvend zijn, zoals onvoorwaardelijke liefde en ethische vragen over eerlijk gedrag in Tweesprong, of culturele achtergronden in De vijfde jongen. Dat is mijn aanpak.
In feite gaat dat in Jordi misschien nog wel een stapje verder. Hier krijgen we het begin van iemands ontwikkeling te zien, op een heel open en ongedwongen manier. En inderdaad, het woord homoseksualiteit valt niet.
Nog niet, we zullen zien hoe dit zich verder ontwikkelt.
Ik ben blij dat gay en school het toch al heeft opgepikt. Dat vind ik een goed teken. Homoseksualiteit in het leven, in de wereld opgenomen, al of niet met name genoemd, in samenhang met andere levensaders, onderwerpen. Voor iedereen interessant.
Weer krijg ik te horen dat ik ‘niet-problematisch’ over homoseksualiteit schrijf.
Dat gebeurde me vele jaren geleden ook al. Volgens mij komt het voort uit mijn aanpak en manier van denken.
Op dit moment staat de film Love, Simon in de belangstelling. Deze film wordt zelfs revolutionair genoemd. En waarom? Vanwege het feit dat voor het eerst in een Hollywoodfilm een middelbare scholier niet moeilijk doet over zijn homoseksualiteit. Nooit vertoond, in een Hollywoodfilm dus, is het verhaal.
En wat blijkt vervolgens? Simon vertelt het echt niet zo makkelijk aan zijn ouders, en als hij dan wel zo ver is, tegenover zijn vader, schrikt die man zich lam.
Het is maar wat je revolutionair noemt.
Verder wel een prettige, sympathieke film, ik wil daar niets negatiefs over zeggen. En Simon heeft zelf geen probleem met zijn homoseksualiteit, en dat kan nieuw zijn voor een puber in een Hollywoodfilm, maar heel veel nieuws is hier toch niet onder de zon.
Begin dit jaar zag ik Call me by your name, ook goed gerecenseerd, maar niet revolutionair genoemd. Die film gaat over een jonge Amerikaanse academicus die de zomer doorbrengt bij een Italiaanse professor voor een onderzoek.
Idyllische omgeving, ontspannen atmosfeer, vrijzinnige mensen en in die situatie beleven de zeventienjarige zoon van de Italiaanse professor en de Amerikaan een even tedere als heftige liefde. Call me by your name is vooral een opwekkend liefdesverhaal, voor zolang het duurt. Misschien maken de ouders van de jongen deze film het meest bijzonder: de liefde- en begripvolle manier waarop ze reageren op wat hun zoon meemaakt. Zonder hem in de weg te zitten hebben ze alles door en hun wijsheid en levenslessen dringen ze niet op, ze begeleiden hoogstens op afstand.
Het is maar wat je wel of niet revolutionair noemt.
Een jaar geleden won Moonlight Oscars, de film over een zwarte Amerikaanse man die een homoseksuele liefde beleeft, in een ruwe omgeving waarin hij niet eenvoudig homoseksueel kan zijn.
Als hij zijn geliefde na jaren weer tegenkomt zegt hij dat hij in al die tijd door niemand is aangeraakt.
Deze verhalen moeten verteld worden, problematisch of niet. Heftige verhalen, sterke verhalen (dit bedoel ik letterlijk), aangrijpende verhalen, stoere verhalen, authentieke verhalen.
Dan praat je niet over probleemfilms, zoals een tijdlang gesproken is over probleemboeken als het om boeken voor jongeren ging.
Eerst zat er geen al te negatieve connotatie aan de term, eerder was het een verwijzing naar serieuze onderwerpen, geleidelijk aan veranderde dat wat en kreeg het de klank van zwaar op de hand, gewild, haast als een formule.
Zelf heb ik ze nooit willen schrijven, probleemboeken, ik wilde het leven induiken en vragen opwerpen, ervaringen en belevenissen laten spreken en als er problemen opdoken die niet omzeilen.
Net een andere aanpak, waarin ik nieuwe ontdekkingen blijf doen.

Advertenties