Tags

,

Als ik aantekeningen doorlees van het afgelopen jaar kom ik vaak tegen dat ik blij was leerlingen te kunnen bereiken.
Dat is blijkbaar wat ik belangrijk vind. Leerlingen bereiken. En dat dan door rekening met hen te houden zonder allerlei concessies te moeten doen. Centraal moet blijven staan wat ik te bieden heb. Het plezier in taal, de mogelijkheden van woorden, van combineren, van creativiteit, het bevredigende van het uitdrukken van gedachten, ideeen, gevoelens, ervaringen. Het spel en het blootleggen van de humor vaak ook, iets nieuws of iets eigens ontdekken, iets van jezelf, in net even die andere kijk, die andere combinatie van woorden, die vergelijking, die personificatie, die klank, dat ritme.
Het seizoen zit er op een haar na op voor mij. Er springen allerlei momenten uit, het werk op Fons Vitae en de gedichten daar in het najaar, in de Bijlmer in de winter. VERS-werk met genomineerde dichters in onder andere Amersfoort, Hengelo, Sneek, Rotterdam en Gent tot diep in het voorjaar. Genoeg winnende gedichten, in de Bijlmer twee keer terwijl een topper, een jongen die ik verschrikkelijk goed vond niet bleek over te halen om voor te dragen. Voor hem niet de eer die hij had kunnen krijgen, met zijn creatieve, ongeevenaarde speelsheid. Ik ben benieuwd of de vanzelfsprekendheid waarmee hij werkte er ooit op de een of andere manier uit zal komen.
Niet te vergeten ook Barendrecht, met de workshop waarin direct gedichten gekozen moesten worden voor een revue. Dat was de keer dat we met zijn allen kozen, dat ik een aantal mensen hun goede gedichten liet voordragen. En dat er zo direct al een paar sterke voordragers kwamen bovendrijven, heel natuurlijk.
Zelf kon ik niet bij die revue daar aanwezig zijn, maar later zag ik in overzichten dat een van die sterke performers gewonnen had en vertelde iemand me spontaan een keer hoe overtuigend dat had geklonken, zonder speciale voorbereiding. Nee, dat was niet meer nodig geweest, sommigen hadden de goede toon heel snel weten te pakken.
En dan heb ik het nog niet over VERS debat en essay of het Haarlemcollege, dat zijn weer aparte, grotere ondernemingen. Bevredigend, opwekkend, nieuwsgierig makend naar de toekomst, naar vervolgen. Er is trouwens genoeg kleins, waar het zelfde voor geldt. Zoals in Zwijndrecht, daar heb ik een paar keer heerlijke workshops theater mede aan de hand van gedichten gegeven; dat kan gaan uitgroeien.
*
Leerlingen konden me heel blij maken. Zoals tijdens de voorronde van VERS debat en essay in Den Haag.  Een paar jongens noemden me tijdens de debatten, er sprak waardering uit, het kan niet anders dan dat ze hadden begrepen waar het om draaide, in die weelde van uitdrukkingsmogelijkheden, in het scala van traditie en vernieuwing en nog veel meer. In de zoektocht naar eigenheid, waarin het modieuze dat anderen proberen op te dringen, er niet toe doet. Waarin jijzelf bepaalt wat er toe doet, wat van nu is, wat de tijd en de cultuur bepaalt of verder brengt. Hen had ik weten te bereiken, dat kan niet anders.
Kritiek op mezelf: ik wil het allemaal heel goed doen, en door stevige voorbereidingen lukt dat in principe eigenlijk altijd. Het levert veel op, naast de resultaten ook weinig of geen gedoe met anderen, weinig lastige discussies. Fijn als er weinig of geen energie hoeft naar het rechtzetten van mistige communicatie, om maar wat te noemen.
Als er toch eens wat misgaat, door misverstanden, wil ik dat altijd helder krijgen. Wat is er precies gebeurd, wie heeft wat van wie opgepikt, van die dingen.
Prima, maar dat moet ik niet overdrijven, zo erg is het meestal niet. En ik moet er ook niet mee zitten wanneer het lijkt alsof ik een draadje heb laten vallen, ook als dat niet zo is.
Geeft niet, maakt niet uit, soms denk ik te snel dat iets kleins uiteindelijk relatief grote gevolgen kan krijgen, maar in de praktijk valt dat natuurlijk mee.

Advertenties