Tags

, ,

Een collega poeziedocent wilde bij me komen kijken. Eigenlijk vind  ik dat prima, en toch denk ik dan ook even: wanneer, waar, hoe, nu, straks?
Ik geloof in datgene waar ik mee bezig ben; over reacties, van leraren en zeker ook van leerlingen, heb ik niet te klagen, de resultaten blijven voor zichzelf spreken. Ik zou kunnen denken: hoe meer mensen zien wat ik doe en er kennis van nemen, hoe beter. Laat mensen komen, laat mensen kijken. Laten we erover spreken, erover nadenken samen. Als er niemand van de school of van de instelling waar ik werk aanwezig is, vind ik dat altijd vervelend: wat ik doe hangt niet als los zand tussen andere activiteiten. Ik wil dat ze het zien, linken kunnen leggen, kunnen gebruiken, kunnen inpassen in andere lessen.
En ik ben ook wel wat gewend; ooit kwam zelfs de directeur van het VSB-fonds bij me kijken. Het zou kunnen dat een (nieuwe) collega als waarnemer het spannendste is. Je zult net die ene wat mindere les meemaken als er een toeschouwer aanwezig is. Precies de reden waarom ik het ook eng zou vinden om aan een televisiequiz mee te doen. Ik zou ver kunnen komen maar het kan ook helemaal mis gaan.
Daar moet je lak aan hebben natuurlijk, goed, het is niet het belangrijkste. Als het erop aankomt en het echt moet, laat ik me niet tegenhouden, ook niet door allerlei vage calculaties.
Het beste is misschien dat iemand onaangekondigd langskomt. Dan kan ik er niet over nadenken, dan neem ik de situatie zoals die is en gooi ik er hoogstens een extra schepje bovenop. En dan gaat het natuurlijk goed, zoals laatst nog met het bezoekje dat ik kreeg tijdens een theaterworkshop rond gedichten.
Alles bij elkaar gedraag ik me op dit punt een beetje tegenstrijdig.
Nee, ik ben geen robot, niet los van elke denkbare spanning. Ben blij met wat ik doe, wil het beste bereiken met de groepen waarmee ik werk. Ik weet dat ik een eind kom, maar op te veel zelfverzekerdheid zit bij mij een rem.
Degenen die te zelfverzekerd zijn, zijn niet de prettigste types, zo legde ik het deze week uit.
Aan innerlijke twijfel zal ik evenmin ten onder gaan, ik heb genoeg vertrouwen in mijn houding, aanpak, kennis en inzet. De onzekerheid sluipt er vooral in als ik even wat minder zicht heb op de opinies en reacties van anderen. Daar kan ik me zoveel mogelijk van losmaken maar ze doen er wel toe, zeker de opinies van sommigen.
*
Fijn als iemand die erover kan oordelen, als dichter, geeerd en gelauwerd, ook als poeziedocent inmiddels gewaardeerd, mij op een avond tot drie keer toe prijst. Ook juist ten overstaan van anderen, die minder op de hoogte zijn, hij is zeer genereus.
Mijn opdrachten, mijn voorbereidingen en aanpak van de lessen.
Hij heeft er eerder op gehint, nu was de waardering nog uitgesprokener, en ook de herhaling maakte duidelijk dat het niet om een oppervlakkige waarneming gaat. Zijdelings noemde hij een voorbereidingsbijeenkomst waarin ik een opdracht presenteerde die vanuit sommige hoeken wat kritiek kreeg. Ik zou te veel bekend veronderstellen, geloof ik. En te veel stadse omstandigheden als bekend veronderstellen buiten de grote steden. Daar was hij het absoluut niet mee eens, bleek nu. Dat voorval was ik inmiddels min of meer vergeten.
‘Het lijkt je ook makkelijk af te gaan,’ zei hij.
Natuurlijk wist hij ook wel dat dit niet de hele waarheid is.
Misschien doelt hij op een vanzelfsprekendheid, ik doe de dingen die ik wil doen. Geen twijfel over.  Exacte omstandigheden en de status van wie ook maken me weinig of niets uit. Dit is wat ertoe doet, in mijn ogen. Waar ik op uit ben is mijn niveau vasthouden en versterken, en mijn arsenaal, het inspelen op situaties vergroten, uitbreiden.
Hij noemde de ogenschijnlijke simpelheid van mijn opdrachten, gebruikte zelfs de term no-nonsense voor mijn aanpak.
Ik bereid me altijd goed voor, met ruimte voor onverwachte wendingen en variaties, probeer de situatie een lichtheid te geven als daarvoor kansen zijn. Ik weet waar ik heen wil, kan genieten van wat er gebeurt en vooral van wat leerlingen maken.
Laat ik de waardering van iemand die ik graag mag koesteren. Die is heel waardevol.
Zelf heeft hij ook veel in zijn mars, anderen zien dat ook.
Hij is iemand die ik ook als mens prettig vind, met wie ik graag praat. Hij roept altijd vragen op die ook mij raken, duidelijk bedoeld om verder te komen.
Deze man heeft een sterke opmerkzaamheid, hij ziet veel en voelt veel aan, en is niet alleen op zichzelf gericht.
Heerlijk om mee te maken.

Advertenties