Opnieuw ontbrak het in de (afgelopen) week van de poëzie niet aan dynamiek. Op dinsdag heen en weer naar Hengelo, op woensdag weer naar Hengelo, van Hengelo naar Rotterdam en in de late avond van Rotterdam terug naar Amsterdam. Om me op donderdagochtend weer te presenteren in Barendrecht. Een beetje gekkenwerk achteraf, ik had beter in Rotterdam kunnen blijven slapen. Maar dat lijkt zo’n onzin, iets onnodigs, te dichtbij en te gewoon voor een hotelkamer. Maar om half twaalf nog terugreizen om de volgende ochtend voor negenen weer op een school in Barendrecht te zijn, vlak bij Rotterdam, is haast even raar. Ondanks dat is het goed gegaan, wel een erg korte nacht, verder kunnen we het bij die vaststelling laten.
Vóór de uitreiking van de VSB-poëzieprijs op het Rotterdamse stadhuis bracht ik anderhalf uur door in de Doelen, om de sfeer van het filmfestival Rotterdam te proeven. In het festivalkrantje gelezen, naar mensen gekeken, met een paar Fransen gepraat die me na meer dan een half uur nog steeds zagen rondlopen en dachten dat ik alle tijd van de wereld had. Dat vonden ze geloof ik een aantrekkelijk idee. Iemand op het festival zonder haast. Heerlijk dat dit mogelijk was, na drie blokken op het Twickelcollege in Hengelo en al dat reizen. Ze moesten eens weten.
De uitreiking van de VSB-poëzieprijs vond plaats in het stadhuis van Rotterdam, overlever van de Tweede Wereldoorlog. Ik was er nog nooit geweest, ruimhartige art nouveau. De afgelopen weken heb ik gewerkt op het Marnixgymnasium en op de TheaterHAVO/VWO, van elke school droeg een leerling een gedicht voor, geïnspireerd door één van dichters die voor de prijs waren genomineerd. Het meest opmerkelijke vond ik de uitvoering door een koor van de bundel ‘De zon in de pan’ van F. van Dixhoorn. Dat duurde ongeveer zes minuten, schat ik, het uitvoeren van die hele bundel, in herhaling ‘om/ de ene na/ de andere/ om’, met af en toe een regel ertussen als ‘nog mooier’ of ‘want zo’n avond is het’. Tijdens lessen grijp ik deze bundel aan om te beginnen over minimalisme, minimal music, ik haal er zelfs Malevich bij, met wie ik in deze periode ook bezig ben, de zwarte vierkanten.
Leerlingen reageren allerminst afwijzend, velen kunnen zich voorstellen dat de bundel is genomineerd voor de poëzieprijs en kunnen dat ook beargumenteren. ‘De zon in de pan’ geeft aanleiding tot boeiende discussies en gesprekken over kunst in de klas. Prettig om zo’n bundel in een breder perspectief te plaatsen.